Milanowska fotografia, ale dziś nie o tym.
Jest środek wakacji, pogoda chujowa. Kto to kurwa wymyślił. Nigdy więcej nie chcę(jakbym miał coś do gadania) „ciepłej” zimy.
Niech sobie będzie i -50 zaspy po chuja, albo i dalej.
Kto widział, aby w Lipcu była taka piździawa.
Dobre były przesądy starego mohera na przystanku autobusowym, gdy wspominał: „40 lat temu była taka sama zima, a w lecie ludzie w swetrach chodzili”.
Jedyne do czego nadaje się ówczesny klimat to football.

A ja z powodu mojej nieodpartej chęci opiszę zespół piłkarski, w którym występuję.

Trener
Przygotowania do nowego sezonu(przynajmniej w naszej cudownej ekipie) jeszcze się nie rozpoczęły. Problem w tym, że niewiadomo czy w ogóle to nastąpi. Niedługo na oficjalnej konferencji prasowej(transmitowanej do 666 krajów świata) poznamy nowego trenera. W obwodzie są trzy nazwiska: Rafa Benitez(jest gotów rozwiązać swój kontrakt z Whirlpoolem), Marcello Lippi(będzie miał czas między meczami reprezentacji) i Jacek Gmoch(faworyt dziennikarzy i najlepiej opłacany trener w historii futbolu – 2 protezy tygodniowo). Wszyscy mamy jednak nadzieję, że zarząd postawi na kogoś z mniejszym bagażem doświadczeń. Leo Benhałer nie poradził sobie bo… był za dobry.

Transfery
Najważniejsze wzmocnienia zostały już przeprowadzone – do zespołu dołączył środkowy pomocnik(Rodżer Perejro), który robił za psa Ronaldinho. Jego zarobki szacowane są na 4 browary rocznie. Negocjowane jest kupno bramkarza – Artura Borubara, chociaż dochodzą do nas wieści, że nie wróci już do futbolu. Do powrotu próbuje go przekonać nasz plejmejker . Z wolnego transferu dołączył napastnik, który wygląda jak lalka barbie(jeszcze nie stwierdziliśmy jakiej jest płci). Jako, że nasz zespół ma bardzo dobre stosunki z fryzjerem to pozyskaliśmy napastnika-aktora. Pomoże nam to w zdobywaniu rzutów karnych. Piłkarz ten ma bogatą karierę aktorską(Hoolywood). W superprodukcji „Transformers” zagrał meble. Jednak naszym najważniejszym zakupem może okazać się kilka futbolówek, ponieważ nie mamy czym trenować.
Z naszej ekipy odeszli: 18 letni talent z Japonii(niektórzy mówią, że to jednak Rumun) o jakże wiele mówiącym pseudonimie „KiwaJakoTako”. Nie wiadomo na jakiej pozycji występował. Niektórzy widzieli go melanżującego gdzieś na ławce pod sklepem, dzień przed meczem. To wyjaśnia dlaczego nie zdobył żadnej bramki w barwach zespołu. Oprócz kilkunastu 11-letnich dziewcząt, zaliczył również kilka asyst(przy straconych bramkach).
Zespół opuściło także kilku średnich grajków(flet, puzon i trąbka).
Zatrudniliśmy nowego trenera od rozmów motywacyjnych w szatni. Jest nim 98 letni Chińczyk, który nazywa się: „ChuyNa VasQade”.

Wiadomość z ostatniej chwili: Długie negocjacje przyniosły skutek, wysłannik naszej ekipy Plejmejker negocjował wczoraj w ekskluzywnej budce z kurczakami transfer skrzydłowego/napastnika. Posiada on międzynarodowe doświadczenie. Był na nielegalnej emigracji w Gruzji czy Białorusi. Jego imię nie jest nam znane, ale nazwisko wiele mówi: „Bohenek”. Ponoć jest bliskim przyjacielem(chłopakiem) nowego nabytku Barcelony – Aleksandra Hleba.

Taktyka
Za 2 dni czeka nas pierwszy mecz, który ma być wstępem do przygotowań.
Przeciwnik o uznanej marce – „Orzeł Stalowe Płoty” będzie walczył z nami o prestiż. Taktyka naszego zespołu po zmianie trenera raczej nie ulegnie zmianie. Będzie to klasyczne 3-5-8 z bramkarzem wysuniętym do najbliższej dyskoteki.

W następnej notce dowiecie się jak wygląda kadra naszej ekipy, a także poznacie najpiękniejszy stadion świata, na którym odbywają się mecze naszej drużyny.

(nazwiska i inne pierdoły zostały zmienione w celu zabezpieczenia danych osobowych)

Witam.

Ostatnio na blogach, które odwiedzam regularnie, często  spotykam noty związane z „frazami wyszukiwarek”. Czyli tym co  ludzie wpisują w google, które kieruje ich na mojego bloga. Od  kilku miesięcy gromadziłem trochę fraz i teraz je upublicznię. Zestawienie 10 najlepszych\ najciekawszych \nie zawszę zabawnych tekstów.

10. miejsce – „tłumaczenie the kill 30 secound to mars” – nie wiem po jakiego chuja szukać tłumaczenia tej piosenki. Tekst na poziomie wierszy emolców pierdolców.

9. miejsce – „niemiecki seks” – nie rozumiem jaki związek ma niemiecki seks z moim blogiem. Czy jest coś o czym nie wiem?

8. miejsce – „zabity za śpiewanie oasis” – nie wiem czy takie wydarzenie miało miejsce. Jeśli jednak miało to stoją za tym chuje z porcysa.

7. miejsce – „życie prywatne carlesa puyola” – wejdź na pudelka bądź podobne tego typu strony tam na pewno dowiesz się jaką szczoteczką umył dziś zęby.

6. miejsce – „fotografia zony joachim loew” – jeśli się nie mylę to trener Niemców nie ma żony. Zresztą po incydencie z wąchaniem pach i zjadaniem z nosa myślę, że o jakąkolwiek kobietę będzie mu niezwykle trudno

5. miejsce – „niemieckie przedłużacze” – słyszałem o niemieckich kablach podczas II wojny światowej, którzy podpierdalali ludzi, ale o przedłużaczach nic a nic

4. miejsce – „jebać włochów”- sam się jeb chuju.

3. miejsce – „kurewsko daleko od ok” – „Marcellus, jest ok? -…” respekt dla autora tego wpisu w google

2. miejsce – „bułgarska kurwa grzyb atomowy” – myślałem, że są lepsze sposoby szukania informacji o przodkach w Internecie. Tekst jednak mnie zagiął i myślę, że nie tylko mnie

1 MIEJSCE – „wanna spermy” – Polki lub polskie pedały mają zajebistą wyobraźnię n/c.

Wrócił chłop z Mazur. Ostatni Król Polski. Po ekologicznym i ciekawym(choć skróconym) wypoczynku czas napisać coś na temat wyjazdu.

Domeną wyjazdu było: „dotlenić się”. Tak wiem, bliżej jest do Katowic. Kumpel kiedyś mówił zawsze, że jeździ się dotlenić do górniczego miasta. Natomiast moim marzeniem jest ekologiczny wyjazd do Zagłębia Ruhry.
Miasto wyselekcjonowane do wczasów nosi nazwę Augustów. Nie bez znaczenia był wybór, ponieważ mam tam krewnych. O samym transporcie nie ma co opowiadać. Po około 7 godzinach jazdy samochodem nie ma się chęci na nic. Jako, że wyjazd odbył się w nocy – na ulicach lub poboczach(niepotrzebne skreślić) nie brakowało atrakcji. Panny z Białorusi oferowały kierowcom grzybobranie w lesie. Niestety z braku czasu nie dowiedziałem się ile kosztuje „zwiedzanie lasu w porze nocnej”. Po uroczystym zwiedzaniu, ludzie bez specjalnej ochrony przed grzybami mogą pośpiewać z delikwentką na ognisku: „ja mam kiłę, ty rzeżączkę – choć podajmy sobie rączkę”. Wszystko wliczone w cenę.

Pobyt był fascynujący, mimo, że czasem było nudno. Powietrze w lasach czystsze od „Staropolanki” i woda w jeziorach ciepła i dosyć przejrzysta. Oczywiście poranne „wyjazdy” rowerkami wodnymi należały do codzienności. No i skoki z rowerków też bardzo ciekawe.
Pogoda jak w kalejdoskopie – rano upał, a wieczorem burza. Albo po totalnej piździawie, skwar, w którym nie da się wytrzymać. Jednym słowem jaja z tą pogodą.

Jeśli chodzi o zwiedzanie to było kilka ciekawych miejsc. Do takich można z pewnością zaliczyć Dolinę Rospudy i sanktuarium matki Bożej Studzieniczańskiej w Studzienicznej – miejsce, które kiedyś odwiedził Jan Paweł II. Pogoda do zwiedzania idealna – nie za zimno, nie za gorąco. Na pochwałę zasługuje również bardzo dobre piwo – Łomża. Wkurwił mnie niezmiernie fakt wysokich cen(ze względu na turystów). Żeby za 2 piwa i jedną kawę w barze zapłacić 23 zł ? niech się gonią leszcze. Olej 250ml – 5zł. Zabić to mało.

Dalej nie będę się rozpisywał Jeszcze tylko jedno zaskoczenie dnia. Podczas powrotu zatrzymałem się w pewnym barze.
A, że była pora obiadowa – nie zawahałem się, aby ten obiad zamówić. Generalnie do wyboru były schabowe z różnymi badziewiami. Nie zwracałem uwagi na inne „poczęstunki” z racji mojej platonicznej miłości do schabu :]
Więc zamówiłem i czekam…czekam…czekam…wkurwiam się…czekam…dalej nic…
W końcu „pani od wszystkiego” przyniosła żarcie dla wygłodniałego brzozawa. Tu nastąpiło wielkie zdziwienie. Schabowy wielkości kartki z bloku A4, gruby jak murzyńska pała. Do tego posypany dużą ilością grzybów. Jakby tego było mało – młode ziemniaki(wielkości szklanki) posypane koperkiem. Wygląda nieźle, a jeszcze dostaje się dużą miskę mizerii. Kompot z malin również wchodzi w skład. Żarcie podane na talerzu jak dla konia. Opłacało się czekać. Na początku ogarnęła mnie myśl: „ciekawe jak ja to wpierdolę?”. Jednak mój żołądek ostatnio płata figle i wciągnąłem to jak odkurzacz.
A teraz największe zaskoczenie – cena. 11 zł za takie cudo.
Była również niezła polewka. Jeden facet zamówił schabowego i wkurwiony czekaniem zaczął się burać do obsługi. W momencie gdy miła pani przyniosła mu danie – facet zaniemówił. Jedyny tekst jaki powiedział do kolegów to: „o kurwa, ale wielkie”.

To by było na tyle. Mam nadzieję, że przygoda z Mazurami(na tych wakacjach) jeszcze nie dobiegła końca i spierdalać.

Hello

Dłuższy czas nie pisałem o filmach, więc trzeba to nadrobić, a kilka ciekawych filmowych pozycji wynalazłem. Komedii niestety nie było, ale znalazły się bardzo fajne dzieła.
Jedne były lepsze, drugie gorsze, lecz generalnie to dobrze się przy nich bawiłem.
„A więc…”

Człowiek w ogniu – opowieść o byłym żołnierzu i najemniku. Wszystko to poparte biograficzną książką A.J. Quinnell. Creasy(Denzel Washington) dostaję ofertę pracy jako ochroniarz, ponieważ bogaci rodzice boją się, że ich córka może zostać uprowadzona. Obawy są poparte faktami, bowiem w Meksyku co 2 minuty odbywa się porwanie dla okupu. Creasy nie jest pewny czy podjąć pracę, ale po namowach przyjaciela Raybourna(Christopher Walken) się zgadza. Świetne efekty specjalne, fabuła i dialogi. Nie ma tu przerostu formy nad treścią i okazuje się to bardzo ważnym w odbiorze. Dzięki temu nie mamy kolejnej bezmyślnej strzelanki w stylu: „zabili go, ale przeżył”.

Sin City – najlepsza ekranizacja komiksu jaką widziałem. Bardzo dobre użyte filtry, co sprawia, że czujemy jakbyśmy… oglądali komiks. Fabuła jest bardzo dobra, ale dla tych, którzy czytają komiksy Franka Millera pozostanie ciekawostką. Fani zapewne skupią się bardziej na przedstawieniu serwowanym przez Roberta Rodrigueza Zekranizowane zostały 3 komiksy: „Sin City”, „Krwawa Jatka” i „Ten żółty drań”. Wszystkie przypadły mi do gustu, lecz najbardziej rozwalił fantastyczny klimat. Sceny z farmy na długo pozostaną w mojej pamięci. Aktorzy zagrali świetnie. Bruce Willis wysoko zawiesił poprzeczkę. Dla mnie jednak „cichym” bohaterem pozostanie Benicio Del Toro. Nie miał dużej roli, a jednak bardzo pozytywnie go zapamiętałem.

I Am Sam – dramat z elementami komedii w wykonaniu Jessie Nelsona. Sam jest opóźnionym umysłowo dorosłym człowiekiem. Mimo czterdziestki na karku jego umysł jest na poziomie 7 latka. Film skupia się głównie na jego walce o odzyskanie praw rodzicielskich do Lucy. Jak nietrudno się domyślić jest to jego córka. Niestety zaraz po narodzinach jej matka(bezdomna kobieta) zostawia Sama i Lucy na pastwę losu. Mija kilka lat, a córka zaczyna „prześcigać” tatę umysłowo. Nie bardzo jej to pasuje, ponieważ smuci ją fakt, że ojciec nie rozumie wielu rzeczy, które dla niej – 8 letniej dziewczynki są jasne. Lucy akceptuje jednak ojca, a więź między nimi jest bardzo mocna. Kłopoty zaczynają się w momencie, gdy opieka społeczna zaczyna stwierdzać, że Sam nie radzi sobie z obowiązkami ojca… Film jest bardzo wzruszający i momentami strasznie smutny. Jest to głównie zasługą świetnej gry Seana Penna, którego gra pozostaje majstersztykiem. Dzieło o tolerancji, miłości i problemach rodzinnych. Polecam.

Iluzjonista – zdecydowałem się obejrzeć, ponieważ w obsadzie zauważyłem cenionego przeze mnie Edwarda Nortona. O fabule pisać nie będę, dlatego, że film jest z gatunku baśniowych. Na wielki plus zasługuje scenografia. Ulice Wiednia wyglądają po prostu genialnie. Czuje się ten znakomity klimat, podczas przechadzek różnych postaci. Czary wyglądają bardzo fajnie i miło ogląda się sceny, w których główna postać - Eisenheim czaruję. Nie ujrzymy tutaj genialnych zwrotów akcji i wielkich zagadek. Dostaniemy jednak wyważone kino z kilkoma smaczkami. Jest kilka niedociągnięć w fabule, ale jak już mówiłem – to baśń.
„Wszystko co widzieliście to iluzja. Nie jest prawdziwe.”

Jako, że w ostatnim czasie o piłce pisałem bardzo rzadko. Teraz przybliżę ćwierćfinałowe mecze na Euro. Będzie kilka hitów, a półfinalistów poznamy 22 Czerwca, ponieważ Włosi zagrają ostatni ćwierćfinał z Hiszpanią. Na Euro 2008 nie zobaczymy już: Szwajcarii, Austri, Polski, Grecji, Czechów, Szwecji, Francji i Rumunii.

Portugalia – Niemcy
Spotkanie będzie rozgrywane na stadionie w Bazylei, na którym Portugalczycy mieli okazję już zagrać w meczu z Szwajcarami. Zapowiada się ciekawy pojedynek. Moim zdaniem nieznacznym faworytem są podopieczni Luisa Felipe Scolariego. Powinni być w lepszej formie fizycznej niż Niemcy bo ci walczyli do samego końca w fazie grupowej. Kraj, w którym pierwsze kroki stawiali tacy gracze jak Nuno Gomes czy Ricardo Carvalho miał ułatwione zadanie. Po wygraniu dwóch spotkań z rzędu – trener Scolari mógł wystawić rezerwy na Szwajcarów i tak zrobił. Joachim Loew i jego ekipa nie stoi jednak na straconej pozycji. Będący w znakomitej formie Ballack czy Podolski mogą przesądzić o losach meczu.
Na pecha naszych sąsiadów wpływa jednak fakt, że to ich rywale mają tych gwiazd więcej.
Deco, Cristiano Ronaldo, (wspomniany) Carvalho i rewelacja turnieju Joao Moutinho, dla którego sypią się już oferty z silnych klubów. Ja jednak mimo niechęci do obu zespołów preferuję ekipę Scolariego, która gra ładny i skuteczny futbol. Zwycięzcę poznamy dziś późnym wieczorem.

Mój typ: Portugalia

Turcja – Chorwacja
Zapowiada się świetny mecz. Turcy, którzy rzutem na taśmę wygrali z Czechami będą chcieli pokonać Chorwatów. Łatwej grupy gracze Fatiha Terima nie mieli. Już po pierwszym meczu z Portugalią(przegranym 2:0) unosiły się głosy, że są najsłabszą drużyną na turnieju(po meczach Polaków zdania na pewno były zgoła inne). Nie ma jednak co rozwodzić się nad tamtymi zdaniami, gdyż po zwycięstwie z ojczyzną Jozina z Bazin – Turcy nie są już tak lekceważeni. Może dobrze zrobili odpuszczając mecz z Portugalią, gdy wiedzieli, że nie mają szans, a są jeszcze pozostałe dwa mecze.
Chorwacja to jednak wielkie doświadczenie(Tudor, Simic, Robert Kovac i Niko Kovac) wymieszane ze wspaniałą młodzieżą(Niko Krancjar, Luka Modric czy Vedran Corluka).
Istna mieszanka wybuchowa, która może rozsadzić każdego rywala. Przekonali się o tym Niemcy, Polacy i Austriacy. Wszystkie trzy drużyny zostały zniszczone(tylko Austriakom udało się przejąć inicjatywę na dłuższy czas). Spotkanie zostanie rozegrane na stadionie w Wiedniu(tam też odbędzie się finał). Nie ujmując nic drużynie Turcji myślę, że jednak Slaven Bilic i jego reprezentacja wyjdzie zwycięsko z tego pojedynku.

Mój typ: Chorwacja

Holandia – Rosja
Chyba jedyny pojedynek, w którym możliwe są wszystkie scenariusze. Z jednej strony Oranje, w której powstał prawdziwy kolektyw. Z drugiej Rosja posiadająca wszystkie dane ku temu by być czarnym koniem tego turnieju. Największą bolączką tych drugich jest obrona. Dużo błędów popełnianych właśnie tam, prezenty od obrońców(mecz z Hiszpanami). Jednak tutaj główne role mogą zagrać armaty Rosyjskie. Pavluchenko, Arshavin i Bilyatedinow. Znakomicie gra też Zhirkov – jego rajdy lewą stroną boiska(w meczu ze Szwedami)były cudowne. Świetny drybling tego zawodnika, jednak na Holendrów może nie wystarczyć.
Ekipa Łabędzia z Utrechtu, jak mawiano na Marco Van Bastena może skopać Rosję. Dlatego, że skopali wszystkich w grupie. Spotkałem się z taką opinią: „co to za grupa śmierci, jak gra tylko Holandia, a reszta to chłopcy do bicia?”. Wszystko byłoby ok, gdyby nie fakt, że chłopcami do bicia okazali się Włosi(3:0), Francuzi(4:1) i Rumuni(2:0), z którymi Oranje wygrywać nie musieli. Mistrzowie Świata i Wicemistrzowie dostali od Pomarańczowych prawdziwą lekcję futbolu, a dokładniej: kontrataku. Jest to najmocniejsza broń tej drużyny. W jednej chwili przejęcie piłki, w drugiej gol, w trzeciej radość. Rywale nie wierzą w to co się stało. Piłka jednak jest nieprzewidywalna i być może teraz Holandia dostanie zadyszki?
Czy tak się stanie? Na to pytanie odpowiedź przyjdzie 21 Czerwca na stadionie w Bazylei.

Mój typ: rzuty karne, a tam już loteria.

Włochy – Hiszpania
Najciekawszy mecz ćwierćfinałowy. Czy będzie najbardziej emocjonujący? Zobaczymy.
Dwie odmienne koncepcje futbolu, dwaj trenerzy, dla których ten mecz będzie o wszystko.
Ciężko wierzyć w to, że jeśli Italia odpadnie to Roberto Donadoni pozostanie na swoim stanowisku(ponoć FIGC – Włoska Federacja Piłkarska dogadała się już z Marcello Lippim(twórcą sukcesu w Niemczech)). Ciężko też wierzyć w pozostanie Aragonesa, który gra w otwarte karty i najprawdopodobniej opuści reprezentację po Euro. W Italii zabraknie przede wszystkim wielkiego reżysera gry(który ostatnio był pod formą) Andrei Pirlo i Rino Gattuso, który swoją walecznością nie jednego przeciwnika zmusił do kapitulacji.
O ile Rino można zastąpić Ambrosinim, o tyle „Pyrlo”(jak mawia Jacek Gmoch) ciężko będzie zastąpić. Najprawdopodobniej w pierwszym składzie wystąpi zawodnik AS Romy – Alberto Aquilani. U Hiszpanów problemów praktycznie nie ma. W środku obrony kontuzjowanego Carlesa Puyola zastąpi Raul Albiol. Chociaż nie można jeszcze niczego wykluczyć. Strzelec 4 bramek w turniej – David Villa zapewne będzie chciał powiększyć swe konto. Atak Torres – Villa może napsuć Azzurrim sporo krwi. Ostatni mecz ćwierćfinałowy z pewnością będzie ciekawy, a jego losy rozstrzygną się w Wiedniu.

Mój typ: wszystko może się tu wydarzyć.

W momencie, gdy większość Polaków chce powiesić za jaja angielskiego sędziego wczorajszego spotkania – napiszę kolejną notę.
Euro 2008 do tej pory można uznać za ciekawy turniej, jednak brakuje mi dramaturgii w tych rozgrywkach. Jedynie mecz Szwajcarów z Turkami obfitował w dużą dozę emocji.
W sumie może jeszcze na to za wcześnie. W roli czarnego konia upatruję Chorwację.
Oni mogą namieszać, wszak udowodnili to w meczu z Niemcami.
W roli zwycięzców upatruję rzecz jasna Włochów, pod warunkiem, że poprawią grę w defensywie. Jeśli szybko odpadną to z drugiej strony dobrze. Milaniści grający w kadrze będą mieli dłuższy odpoczynek.

A propos Polaków…
I jak my mieliśmy do cholery wygrać?

Ale teraz koniec o Euro 2008. Przyjdzie jeszcze na to czas.

Krótko o filmach. Z racji mojej nieodpartej chęci na dobry thriller – zasmakowałem w klasyce gatunku. „Milczenie Owiec” i „Hannibal” to dwa filmy warte obejrzenia. Znakomity Anthony Hopkins i jego genialna kreacja. Świetna Jodie Foster w „pierwszej części”, ponieważ w kontynuacji nie wystąpiła.

Muzyka w tym czasie to The Stone Roses i John Lennon. Rzecz jasna polecam pierwszą płytkę Iana Browna i spółki, jak i koncert w Blackpool 89’. Świetna sprawa.
A wracając do Lennona to składanka „Legend” jest bardzo ciekawą propozycją.

Dziś krótka nota, w związku z brakiem odpowiedniej weny twórczej A na koniec przygnębiający teledysk, jeden z lepszych jakie widziałem…

5 kwietnia to dla fanów Nirvany i wszystkich kochających grunge szczególny dzień.
Przegapiłem miesiąc, ale o tym później. W każdym razie zapraszam na biograficzną notę o liderze Nirvany…

„Kiedy byłem, kiedy byłem małym chłopcem…”

Kurt przyszedł na świat 20 lutego 1967 r. w Aberdeen. Kiedy w 1975 r. rodzice 8 letniego Cobaina rozwiedli się – chłopak wpadł w problemy emocjonalne. Zmienił się w zamkniętego w sobie buntownika. Dni mijały mu podczas brzdękania na gitarze. Wychowywał się na muzyce The Beatles i Johna Lennona.
Nie interesowały go zabawy z rówieśnikami, gdyż jak twierdził - nie potrafili docenić czegoś artystycznego i w ogóle nie znali się na muzyce.
Rok później matka(wykończona zachowaniem syna) oddała go pod opiekę ojcu.
Ten pomysł był zupełnie nietrafiony, o czym świadczy fakt, że dzieciak przez następne lata motał się pomiędzy matką, ojcem, a nawet dziadkami.
Około roku 1978 r. Kurt poznaje muzykę rockową - Black Sabbath, Led Zeppelin, Kiss, Aerosmith itp.
14 urodziny w życiu Cobaina całkowicie przesądziły o jego przyszłości. Do wyboru miał rower lub gitarę elektryczną. Jak nietrudno się domyślić wybrał to drugie.

Jak Cobain zostaje legendą…

W lecie 1984 r. 17 latek słyszy punk rocka, o którym czytał dwa lata wcześniej.
W Aberdeen punka grał tylko zespół „The Melvins”. Kurt „zakręcił” się obok muzyków zespołu i został asystentem. Dzięki temu mógł przebywać na ich koncertach.
To zachęciło go do założenia własnego zespołu w przyszłości
Tuż po zakończeniu edukacji w szkole średniej Cobain porzuca naukę. Od tej pory interesuje go wyłącznie muzyka. Jego matce nie bardzo to pasuje. Następstwem tego jest wyrzucenie go z domu. Chłopak wynajmuje mieszkanie, za które czynsz płaci…jego mama.
Wtedy czasu na muzykę Kurt nie ma zbyt wiele. Musi zacząć pracować – sprząta, jest lokajem. Następnie jada u znajomych, a mroźne zimy spędza w bibliotece.
Jesień 1985 r. jest kluczowym momentem w życiu przyszłej gwiazdy rocka. Poznaje on Krista Novoselica. Razem grają w różnych zespołach. Gdy postanawiają założyć własny, mankamentem staje się nazwa( Ted Ed Fred -> Pen Cap Chew -> Windowpane -> Skid Row).
Zespół wkońcu decyduje się na „Nirvana”.
Wiosną 1987 r. Nirvana gra pierwszy koncert. Niewiele brakuje, aby jej członkowie zostali pobici. Bowiem wypili całe piwo i nie zagrali żadnego covera. Jesienią Kurt przeprowadza się wraz z dziewczyną do Olympii. Po pewnym czasie Cobain zaczyna odczuwać tajemnicze bóle brzucha.

1989 r. to debiut Nirvany na rynku muzycznym. Na światło dzienne wychodzi płyta „Bleach”, która zostaje przyjęta średnio. Muzyka na niej to typowy szorstki grunge. Tuż po premierze do zespołu przychodzi nowy perkusista Dave Grohl. Trójka: Cobain, Novoselic, Grohl będą grać do samego końca. Do dziś krążek sprzedał się w liczbie około 9 mln. Egzemplarzy.

Rok 1991 r. wielu zapewne kojarzy z rozwiązaniem ZSRR, lecz wydarzeniem równie wielkim(przynajmniej w muzyce) było wydanie płyty Nirvany – „Nevermind”. Krążek, o którym powiedziano już wszystko. Dzięki niemu zespół stał się legendą nie tylko lat 90’.
Znakomite utwory – m.in. „Come As You Are” czy hymn pokolenia – „Smells Like Teen Spirit”, który śpiewał cały świat.
W tym samym roku Kurt poznaje Courtney Love(liderka zespołu „Hole”), z którą bierze ślub na Hawajach 24 lutego 1992 r. Cobain z powodu bólów brzucha coraz bardziej wpada w uzależnienie heroiną. 18 sierpnia 1992 urodziła się Frances Bean Cobain – córka Kurta.
Jego żona Courtney Love zostaje pozbawiona prawa opieki nad dzieckiem(podobno zażywała heroinę będąc w ciąży).

Ostatnie miesiące życia…

Trzecia studyjna płyta Nirvany – „In Utero” wychodzi w roku 1993. Debiutuje na pierwszych miejscach list przebojów. Jest bardzo ciepło przyjmowana.
Dopiero później okazuje się, że były duże problemy z wydaniem płyty, ponieważ wytwórnia oczekiwała cukierkowego grania.
Kurt Cobain jest na szczycie. Jednak jest znudzony rock’owym stylem życia, co często przewija się w jego myślach - „i hate myself, i want to die”(nienawidzę siebie, chce umrzeć).
Nirvana zostaje zaproszona do występu w programie „MTV Unplugged”.
Tam Kurt oczarowuje wszystkich swoim geniuszem.
Z piosenek, które „z prądem” brzmią co najwyżej dobrze tworzy perełki. Przykładem jest utwór „Polly”, który akustycznie wgniata w fotel.
W Lutym i Marcu zespół jest w trasie po Europie.
6 Marca w Rzymie, Cobain zapada w śpiączkę, ponieważ połyka 50 tabletek Rohypnolu i wypija dużą ilość szampana. Jego żona wzywa karetkę, a Kurt budzi się po 20 godzinach.
Frontman Nirvany zaprzecza pogłoskom o jego samobójczej próbie.
18 marca 1994 Courtney Love dzwoni po policję, ponieważ Cobain zamyka się w łazience z rewolwerem i grozi, że się zabije. Policja zabiera broń.
W ostatni dzień Marca mąż Courtney zostaje przyjęty do Centrum Odwykowego Exodus w szpitalu Martina Daniela Freemana w Marina del Ray w Kalifornii.
1 kwietnia Kurt ucieka z ośrodka. Siedem dni później elektryk znalazł jego ciało. Okoliczności śmierci lider Nirvany do dziś nie zostały wyjaśnione. Według raportów policji Kurt strzelił sobie w głowę strzelbą. Zmarł w wieku 27 lat.

ps. Ni chuja nie ufajcie wikipedii! 2 dni temu pisało, że  Kurt zmarł 5 czerwca o_O.

Na dzień dziecka wszystkim nowym neo-kidom napiszę notę na temat wielu filmów. Ostatnim czasem mało chęci na cokolwiek. Woda w rzece piździ i nie można popływać ! Ale jakimś dziwnym trafem obejrzałem kilka filmów. Z tego względu, że szkoła pod koniec maja przypomina biwak.
Zacznę może od lekkich niezbyt ambitnych dzieł.

Supersamiec – bezmyślna, głupia i wulgarna komedia. Jednak śmieszy w wielu momentach i to jest fajne. Fabuła jak i zakończenie – banalnie przewidywalne. Ale akcje z policjantami świetnie to rekompensują. Bohaterem jest Seth – gruby, wulgarny zakompleksiony nastolatek, któremu towarzyszą kumple Evan(laluś jakich mało) i Fogell(ofiara losu). I tutaj występuje motyw, który był wykorzystywany częściej niż Aneta K. przez Leppera. Mianowicie – szkoła dobiega końca, a trio panów chce zaliczyć jakąś panienkę… Jeśli olać bezmyślność to film całkiem do obejrzenia.
Road trip – również konwencja klimatów szkolnych zachowana. Tym razem mamy do czynienia z Joshem i jego kumplami. Wszystko zaczyna się w momencie, gdy ten każe koledze wysłać film do dziewczyny(z którą od pewnego czasu prowadzi związek na odległość). Dzień wcześniej, a raczej noc – Josh idzie do łóżka z dziewczyną o imieniu Beth. Wpada ona na pomysł nagrania ich numerku. Jak nie trudno się domyślić, kumpel Josha pomyli kasety i wyśle jego dziewczynie tą z seksem jej faceta z inną. Rano cała paczka przyjaciół będzie chciała to obejrzeć. Ku ich zdziwieniu zobaczą tą właściwą kasetę. Tutaj zacznie się przygoda. I szkoda(jak na komedię), że jednak mało śmieszna…

Teraz trochę o filmach mądrzejszych, bądź wyglądających na takie

Zapach Kobiety – w ramach seansu pt. ”faza na Pacino trwa”. Cóż można powiedzieć. Jest to w sumie teatr jednego aktora. Cały film jakoś znika, gdy się patrzy na genialną grę Al’a. Ba, jestem w stanie stwierdzić, że gdyby nie odtwórca roli Michael’a Corleone, to o tym dziele nikt by nigdy nie usłyszał. Całość nie jest jakoś szczególnie ciekawa. Mamy człowieka z problemami – Charlie Simms(Chris O’Donnell) i Frank’a Slade – emerytowanego oficera USA, którego wścieka fakt, że jest niewidomy. Obaj spotykają się w momencie, gdy Charlie(szukający źródła zarobku) przyjmuje ofertę opieki nad „generałem”.

Porachunki – film brytyjskiego Quentina Tarantino czyli Guy Ritchiego. Miałem chęć obejrzeć już 2 miesiące temu, lecz odstraszało mnie widmo napisów. Nienawidzę oglądać komedii z napisami. Wtedy to tak jakby czytać dowcipy z rysunkami(paski). W końcu postanowiłem obejrzeć mimo niesprzyjających warunków. Film troszkę słabszy od Snatcha, ale to zapewne dlatego, że oglądałem z napisami. Teksty powalające, świetna akcja i narrator Mam nadzieję, że kiedyś przyjdzie mi zobaczyć to z lektorem snatchowym
Polecam wszystkim fanom czarnych komedii.

Don Juan DeMarco – fantastyczne kino, aktorzy wielkiego formatu – Johny Depp, Marlon Brando, Faye Dunaway. Szczególne wyróżnienia dla Deppa, który w tym filmie zagrał piorunująco dobrze. Marlon trzymał poziom, a wtórowała im Dunaway. Może trochę przesadzam z cukrem i wazeliną, ale jak to powiedział Dr Jack Mickler(Brando): „Don Juan cierpiał na romantyczność, dolegliwość kompletnie nieuleczalną, a co gorszę bardzo zaraźliwą” Co tu dużo mówić, po prostu warto obejrzeć. Koniecznie z napisami, bo tu akurat lektor nie pasuje w ogóle. Żeby nie było – oglądałem go już jakiś miesiąc temu, ale jakoś zapominałem coś naskrobać.

Wściekły Byk to biograficzne dzieło jednego z najlepszych bokserów w historii tego sportu -Jake La Motty(ani razu nie został znokautowany). W rolę „wściekłego byka” wcielił się Robert De Niro. Bardzo dobra kreacja tego aktora. Klimat jest wyśmienity, animuszu dodaje czarno-biały obraz. Świetnie ukazane są prywatne dramaty wielkiego mistrza(wyładowywanie złości na pięknej żonie –Vicky). Znakomita rola Joe Pesci’ego. Jego kłótnie z bratem są realistyczne do bólu. Jak dla mnie to klasyk kina i jedna z największych, jak i najlepszych ról De Niro.
I to tyle wspomnę jeszcze, że wszystkie filmy prócz Don Juana DeMarco oglądałem w ostatnich 2 tyg. Więc opinie są raczej świeże

Witam wszystkich odwiedzających, a także matki, żony i kochanki. Dziś standardowo już trochę o filmach, gdyż „faza na Pacino trwa”.

“Serpico” to niemal film biograficzny o poczynaniach Franka Serpico – pracownika Nowojorskiej policji. Frank(Al Pacino) po ukończeniu studiów policyjnych wierzy we wszystko czego się tam nauczył. Uczciwość, bezwzględność wobec przestępców jak i korupcji to jego sztampowe cechy. W czasie, gdy wszyscy jego „koledzy” biorą łapówki on pozostaje nieugięty. Nie podoba mu się łapówkarstwo, które sięga nie tylko zwykłych policjantów, lecz nawet ich przełożonych. Jego znajomi robią wszystko, aby ten dołączył do nich. Próbują go przekonać na różne sposoby, ale Serpico jest twardy i nie daje się wciągnąć w szerzącą się korupcję. Kiedy wszystkie metody zawodzą, a Frank dalej dąży swoją drogą jego „koledzy” robią wszystko, aby go stłamsić…
Film to przede wszystkim znakomita gra Pacino i świetna muzyka. Fabuła troszkę odstaje, ale czego się spodziewać po iście biograficznym dziele.

“Gorączka” – plejada gwiazd: Al Pacino, Robert De Niro, Val Kilmer. Z nazwy to znałem film – często leci w TVN. Jednak nie interesowałem się nim zbytnio. Polecił mi go jednak SupersonicStar, więc postanowiłem zobaczyć ten obraz. Z całą pewnością sądzę, że było warto go obejrzeć. Fabuła wygląda na niezbyt skomplikowaną. Kilku przestępców chce napaść na bank.
Z racji tego, że jeden z nich ma problemy finansowe – zgadzają się. Grupą dowodzi inteligentny Neil McCauley(De Niro). Jest świetny w swoim fachu, lecz to ma być jego ostatni napad. Planuje sobie przyszłe życie obok pięknej kobiety w innym kraju. Jednak po piętach depcze mu Vincent Hanna(Pacino) – śmiało można powiedzieć: pracoholik. Vincent dorównuje inteligencją swojemu rywalowi. W dodatku jest piekielnie sprytny. Kto zwycięży pojedynek? Kto pójdzie do piachu? Al Pacino vs. Robert De Niro. Polecam.
Ps. Akcja przed bankiem – palce lizać.

“Informator” - po raz kolejny mam do czynienia z dziełem, które jest oparte na autentycznych wydarzeniach. Po raz kolejny jedną z głównych ról gra Al Pacino. W filmie równie ważną osobę gra Russel Crowe. Najważniejszą cechą filmu jest genialny klimat. 7 nominacji do Oskara mówi samo za siebie. Lowell Bergman(Ola Pacino) znany dziennikarz i człowiek, który prowadzi program „60 minut” interesuje się sprawą amerykańskich firm tytoniowych. Jego informatorem zostaje Jeffrey Wigand (Crowe), który zna strzeżone tajemnice - będące kluczem do „upierdolenia”(że się tak wyrażę) siedmiu największych koncernom tytoniowym w USA. Zwykli ludzie w niezwykłych sytuacjach. Jeffrey ścierający się o depresję. Lowell gotowy poświęcić karierę, aby tylko ukazać prawdę…
To by było na tyle, a przede mną kolejny film z Pacino – „Zapach kobiety”, więc spadam

Pierwszy raz i zapewne nie ostatni zrecenzuję grę na tym blogu.

O czym warto wspomnieć na początku – nie przepadam za grami na PC, tudzież konsole itp. Zazwyczaj moje coroczne harce ograniczają się do wyczekiwania kolejnej części “Pro Evolution Soccer”, bądź gry o tej samej tematyce, lecz innym rodzaju – „Football Manager”. Rzadko gram, ale gdy trafiam na ciekawy tytuł to muszę w niego zagrać. W czasach, kiedy to akcelerator 3D w karcie graficznej był luksusem, a gry(po niskiej cenie) można było kupić jedynie w czasopismach – często zamieszczano gry przygodowe. Bo niskie wymagania i każdemu pójdzie(tłumaczyłem sobie) – posiadać wtedy procesor szybszy niż 200 mhz i 32mb ram to było coś. Kolejną zaletą było zapewne to, że w takie gry grało się długo, choćby z tego powodu, że dostęp do Internetu był ograniczony i znalezienie solucji bądź poradnika graniczyło z cudem. Takie tytuły jak np. cała saga „King Quest”, „Simon the Sorcerer” czy cała seria „Monkey Island” były świetną okazją do pogłówkowania i użycia komputera do czegoś bardziej wymagającego niż denne napierdalania w klawisze. To właśnie wtedy bardzo polubiłem gry przygodowe.
Takie tytuły jak „Jack Orlando”, „Torin’s Passage” były dla mnie chlebem powszednim. Niestety(dla gier przygodowych) sprzęt komputerowy rozwijał się, więc gry robiły to samo. Coraz trudniej było znaleźć „przygodówkę” point n’click. No i to co denerwowało mnie najbardziej – gry przygodowe w 3D. Jak dla mnie zupełnie straciły swój klimat. Wtedy w roku 2003(premiera w Polsce) pojawiła się gra, która zwiastowała powrót do korzeni…

„Runaway: A Road Adventure” – Mimo, że pierwszy raz z grą zmierzyłem się w roku 2004 to moja przygoda nie trwała długo. Wtedy jako uczeń 6 klasy podstawowej byłem na ten tytuł za słaby. Dość powiedzieć, że nie udało mi się przejść pierwszego wątku w grze. Widziałem jednak, że ta gra jest bardzo dobra, ale trochę za trudna dla mnie. Powróciłem do niej 4 lata później. Był to znakomity wybór. Świetna przygodówka. Wyważony poziom trudności, co by nie ukrywać kilka razy wspomagałem się solucją. Bardzo dobre logiczne zagadki. No i to za co przygodówki lubimy chyba najbardziej – znakomity klimat i fabuła. Świetnie zbudowane są lokacje, w których przyjdzie nam szukać różnorakich przedmiotów czy rozwiązywać kolejne zagadki.
Fabuła to najmocniejsza strona gry – mamy nieco humoru, trochę akcji i elementów filmów sensacyjnych. Wszystko połączone razem tworzy bardzo spójną całość. Kolejne wydarzenia nie wydają się nam naciągane, a to niezmiernie ważne bo wtedy gra zyskuje na grywalności.
Równie mocna strona to grafika – dla fanów “Crysis” ładna może i nie będzie. Ale dla człowieka, który czyta komiksy itp. - okaże się majstersztykiem.
Polska wersja językowa jest bardzo dobrze przygotowana. Dialogi są w pełni przetłumaczone i wymawiane po polsku. Błędów w lokalizacji nie uświadczyłem.
Muzyki w grze nie ma dużo, a jeśli już jest to są to wpadające w ucho melodie.
Teraz trochę o naszym bohaterze. Jest nim Brian Basco student z ameryki, który wyrusza do Californi, aby uczyć się na uniwersytecie Berkeley. W momencie, gdy jedzie samochodem – pod koła wpada mu pewna dziewczyna. Jak się później okazuje – ma ona na imię Gina i jest piosenkarką w nocnym klubie(tak przynajmniej przedstawia się naszemu bohaterowi).
Brian od razu wiezie kobietę do szpitala i szuka okazji do kontynuacji swojej podróży na uniwersytet(czyt. chce się uwolnić od Giny). Jednak nie będzie łatwo, ponieważ dziewczyna prosi go o pomoc przekonując, że to sprawa życia i śmierci. Opowiada mu o tym co stało się tuż przed wypadkiem, a oczarowany jej urodą Brian daje się uwieść Bo jak tu nie pomóc pięknej kobiecie, której grozi śmierć…
Nie jest to sf – taka historia mogłaby się przydarzyć w prawdziwym życiu.

Warto wspomnieć, że w roku 2006 wyszła kontynuacja, w którą jeszcze nie miałem okazji zagrać(obecnie poluję na allegro ;)) – „Runaway 2: Sen Żółwia”. Na początku 2009 roku możemy spodziewać się trzeciej części, której podtytuł ma brzmieć „A Twist of Face”.
Ale na dzień dzisiejszy dla mnie najlepszą „przygodówką” w jaką miałem kiedykolwiek okazję grać pozostanie „Runaway: A Road Adventure”. Tym optymistycznym akcentem kończę tą recenzję i idę grać. W co? Pytanie retoryczne

Zasłużone 9,5/10